Kerst 2009
Ik wens je een hele fijne kerst en voor 2010: May all your dreams come true..!
Irma
Kerst 2009
Ik wens je een hele fijne kerst en voor 2010: May all your dreams come true..!
Irma
In memoriam ‘Beau’
Afgelopen zondag, op eerste pinksterdag, kreeg Beau terwijl hij in het zonnetje in de kattenren op zijn favoriete plankje naar me lag te lonken en te genieten, plotseling een hartaanval. Hij heeft het niet overleefd. Daar ging mijn lieve witte schoonheid, in navolging van zijn witte broer Quinten anderhalf jaar geleden. Quinten overleed in zijn slaap nadat ook hij door een hartaanval werd overvallen.
Beau zou op 22 juni a.s. vier jaar worden. Hij kreeg een grafje in de tuin, naast zijn broer. Ik begrijp er helemaal niets van en de schok was dan ook opnieuw erg groot! Beau was erg relaxed -net als alle anderen- en lag juist heerlijk te genieten onder de parasol. Dagelijks kwam hij diverse keren op mijn schoot liggen of op mijn buro en wilde hij uitgebreid geknuffeld worden.
Beide witte zoons van Yinta zijn nu ‘vertrokken’. Zijn broers en moeder hebben de tijd gekregen afscheid van hem te nemen en ze deden dat ook elk op hun eigen manier. Lieve Beau, ik zal je missen!
De zusjes Xanadu en Lovely zijn inmiddels 10 maanden en nog altijd een soort ‘siamese tweeling’. Ze zijn regelmatig krols en Woody ontfermt zich dan over hem. Ofschoon hij gecastreerd is, dekt hij er lustig op los. Het is schattig om te zien hoe hij zelfs met z’n pootjes om zijn harem heen ligt te slapen en te knuffelen.
Ik hoop dat we in deze Yinta-familie voorlopig verschoond blijven van dit soort plotselinge verliezen. Yinta had op de één of andere manier (door de witte kleur?) haar twee witte zoons tot favoriet gekozen. Ze is duidelijk wat van slag, maar ik ben blij dat ze de twee Noorse dames ook erg leuk vindt.
Ik hoop binnenkort wat recente foto’s van ze neer te zetten; ben voorlopig niet op mijn eigen stek dus ik moet het plaatsen van overige foto’s voor later bewaren.
Tot logs!
In memoriam ‘Beau’
Afgelopen zondag, op eerste pinksterdag, kreeg Beau terwijl hij in het zonnetje in de kattenren op zijn favoriete plankje naar me lag te lonken en te genieten, plotseling een hartaanval. Hij heeft het niet overleefd. Daar ging mijn lieve witte schoonheid, in navolging van zijn witte broer Quinten anderhalf jaar geleden. Quinten overleed in zijn slaap nadat ook hij door een hartaanval werd overvallen.
Beau zou op 22 juni a.s. vier jaar worden. Hij kreeg een grafje in de tuin, naast zijn broer. Ik begrijp er helemaal niets van en de schok was dan ook opnieuw erg groot! Beau was erg relaxed -net als alle anderen- en lag juist heerlijk te genieten onder de parasol. Dagelijks kwam hij diverse keren op mijn schoot liggen of op mijn buro en wilde hij uitgebreid geknuffeld worden.
Beide witte zoons van Yinta zijn nu ‘vertrokken’. Zijn broers en moeder hebben de tijd gekregen afscheid van hem te nemen en ze deden dat ook elk op hun eigen manier. Lieve Beau, ik zal je missen!
De zusjes Xanadu en Lovely zijn inmiddels 10 maanden en nog altijd een soort ‘siamese tweeling’. Ze zijn regelmatig krols en Woody ontfermt zich dan over hem. Ofschoon hij gecastreerd is, dekt hij er lustig op los. Het is schattig om te zien hoe hij zelfs met z’n pootjes om zijn harem heen ligt te slapen en te knuffelen.
Ik hoop dat we in deze Yinta-familie voorlopig verschoond blijven van dit soort plotselinge verliezen. Yinta had op de één of andere manier (door de witte kleur?) haar twee witte zoons tot favoriet gekozen. Ze is duidelijk wat van slag, maar ik ben blij dat ze de twee Noorse dames ook erg leuk vindt.
Ik hoop binnenkort wat recente foto’s van ze neer te zetten; ben voorlopig niet op mijn eigen stek dus ik moet het plaatsen van overige foto’s voor later bewaren.
Tot logs!
Yinta in het blad ‘Vriendin’
In november van het afgelopen jaar werd Yinta weer eens gevraagd voor een fotoshoot in Amsterdam t.b.v. het blad ‘Vriendin’. Dat blad viel deze morgen door de brievenbus!
Via dit weblog werd ik destijds benaderd per email omdat ze een reportage rond de kerst wilden hebben van witte dieren tegen een witte achtergrond. ‘Kerstfoto’s ‘ zijn het niet meer geworden, het artikel werd opgeschoven naar januari. Toen ik het opensloeg zag ik direct op de ‘inhoudspagina’ het karakteristieke koppie van Yinta al prijken:
De paginagrote foto is ook mooi geworden, al had ik zelf een paar andere foto’s gekozen tot favoriet.
Yinta was apetrots, ze keek er zo lang naar dat het leek of ze de tekst zat te lezen die eronder stond:
Dit is de bewuste foto in het blad.
Dit zijn de contactafdrukken van de voorselectie die fotograaf Hans Thé heeft gemaakt:
Echt prachtige foto’s en Yinta blijft modellenwerk heerlijk vinden! Ze geniet van en flirt mét elke camera dus wat dat betreft blijf ik zeggen dat ze voor dit werk geboren is… 
Tot Logs!
Yinta in het blad ‘Vriendin’
In november van het afgelopen jaar werd Yinta weer eens gevraagd voor een fotoshoot in Amsterdam t.b.v. het blad ‘Vriendin’. Dat blad viel deze morgen door de brievenbus!
Via dit weblog werd ik destijds benaderd per email omdat ze een reportage rond de kerst wilden hebben van witte dieren tegen een witte achtergrond. ‘Kerstfoto’s ‘ zijn het niet meer geworden, het artikel werd opgeschoven naar januari. Toen ik het opensloeg zag ik direct op de ‘inhoudspagina’ het karakteristieke koppie van Yinta al prijken:
De paginagrote foto is ook mooi geworden, al had ik zelf een paar andere foto’s gekozen tot favoriet.
Yinta was apetrots, ze keek er zo lang naar dat het leek of ze de tekst zat te lezen die eronder stond:
Dit is de bewuste foto in het blad.
Dit zijn de contactafdrukken van de voorselectie die fotograaf Hans Thé heeft gemaakt:
Echt prachtige foto’s en Yinta blijft modellenwerk heerlijk vinden! Ze geniet van en flirt mét elke camera dus wat dat betreft blijf ik zeggen dat ze voor dit werk geboren is…
Tot Logs!
Speelse kerstdagen!
Er is een mooie vriendschap ontstaan tussen de twee witte kittens en Djaya, de witte herder-dame van alweer twee jaar jong. Vooral Lovely (het dove poesje) is helemaal weg van Djaya en zij op haar beurt doet heel voorzichtig met die kleintjes. Van de week maakte ik er eerst een paar foto’s van:
Hier bijt die kleine dondersteen in Djaya’s staart, maar het deert haar helemaal niet:
Dit is toch ontzettend schattig!
Maar vandaag, op kerstavond zag ik ineens flink beweging op de bank en toen kon ik het niet laten even wat videobeelden te maken:
Voor een kort videofilmpje, klik HIER
Ach, je blijft genieten met die ‘familie’!
Maak er wat moois van voor de laatste dagen van dit jaar en alsvast een fantastisch begin van 2009!
Speelse kerstdagen!
Er is een mooie vriendschap ontstaan tussen de twee witte kittens en Djaya, de witte herder-dame van alweer twee jaar jong. Vooral Lovely (het dove poesje) is helemaal weg van Djaya en zij op haar beurt doet heel voorzichtig met die kleintjes. Van de week maakte ik er eerst een paar foto’s van:
Hier bijt die kleine dondersteen in Djaya’s staart, maar het deert haar helemaal niet:
Dit is toch ontzettend schattig!
Maar vandaag, op kerstavond zag ik ineens flink beweging op de bank en toen kon ik het niet laten even wat videobeelden te maken:
Voor een kort videofilmpje, klik HIER
Ach, je blijft genieten met die ‘familie’!Maak er wat moois van voor de laatste dagen van dit jaar en alsvast een fantastisch begin van 2009!
Witte gezelligheid!
Er heerst hier een ‘wit sfeertje’ ondanks het feit dat de zon overtuigend schijnt en je het gevoel krijgt dat het van gisteren op vandaag lente geworden is… Geen sneeuw, geen witte kerst dus!
Maar hier in huis ziet dat er anders uit. De zusjes Xanadu en Lovely groeien gestaag. Ze zijn inmiddels ruim vier maanden en spelen (nou ja, slopen eigenlijk) tussen hun lange schoonheidsslaapjes door alsof hun leven ervan af hangt. De Yinta-familie doet vrolijk mee. Zij beleven hun tweede jeugd en herinneren zich blijkbaar hoe leuk het was om een poging te doen om tegen het plafond te lopen en rond te rennen alsof ze een windhondenrace willen winnen.
In het vorige logje had ik niet geschreven dat Lovely helaas ook doof geboren is. Reden waarom ik haar ook adopteerde, terwijl ik aanvankelijk Xanadu had uitgekozen en ging ophalen. Zo zat ik dus ineens met twee witte Noorse boskatjes in de auto terug naar huis!
En wat zijn ze lief en ‘close’ met elkaar, die dames. Zie hier een paar foto’s. By the way, ze zijn net zo idioot gek op water als de hele Yinta-familie dus ik kan ze geen groter plezier doen dan de kraan te laten druppelen of af en toe een beetje te laten lopen:
En ze slapen samen in het hangmatje van de klimpaal. Hoe lang nog, want binnenkort zullen ze daar wellicht uitkieperen als ze groter zijn gegroeid:
Anderzijds liggen ze ook samen op mijn burostoel, zodat ik er maar voor kies om eerst even de krant te gaan lezen op de bank. Ja, ik ben nog altijd even toegeeflijk, omdat ik nog steeds vindt dat wij hier met elkaar samenwonen en zij evenveel rechten hebben als ik…
En tot slot liggen ze ook weleens op mijn buro en maken er een zooitje van. Papieren door elkaar, soms trappen ze ze van het buro af (minder leuk!) en maken een lekker slaapplaatsje voor zichzelf. Een prachtig gezicht als al mijn witjes er liggen. Zie hier van links naar rechts: Xanadu, Lovely, Yinta en Beau!
Gezelligheid, knuffeligheid, speelsheid en dat tegen de kerst! De boom heb ik nog niet durven opzetten; ik weet niet of ik dan nog één moment daar veilig weg kan gaan… Twijfel, twijfel…!
Jullie lezen het nog wel. Tot logs!
Witte gezelligheid!
Er heerst hier een ‘wit sfeertje’ ondanks het feit dat de zon overtuigend schijnt en je het gevoel krijgt dat het van gisteren op vandaag lente geworden is… Geen sneeuw, geen witte kerst dus!
Maar hier in huis ziet dat er anders uit. De zusjes Xanadu en Lovely groeien gestaag. Ze zijn inmiddels ruim vier maanden en spelen (nou ja, slopen eigenlijk) tussen hun lange schoonheidsslaapjes door alsof hun leven ervan af hangt. De Yinta-familie doet vrolijk mee. Zij beleven hun tweede jeugd en herinneren zich blijkbaar hoe leuk het was om een poging te doen om tegen het plafond te lopen en rond te rennen alsof ze een windhondenrace willen winnen.
In het vorige logje had ik niet geschreven dat Lovely helaas ook doof geboren is. Reden waarom ik haar ook adopteerde, terwijl ik aanvankelijk Xanadu had uitgekozen en ging ophalen. Zo zat ik dus ineens met twee witte Noorse boskatjes in de auto terug naar huis!
En wat zijn ze lief en ‘close’ met elkaar, die dames. Zie hier een paar foto’s. By the way, ze zijn net zo idioot gek op water als de hele Yinta-familie dus ik kan ze geen groter plezier doen dan de kraan te laten druppelen of af en toe een beetje te laten lopen:
En ze slapen samen in het hangmatje van de klimpaal. Hoe lang nog, want binnenkort zullen ze daar wellicht uitkieperen als ze groter zijn gegroeid:
Anderzijds liggen ze ook samen op mijn burostoel, zodat ik er maar voor kies om eerst even de krant te gaan lezen op de bank. Ja, ik ben nog altijd even toegeeflijk, omdat ik nog steeds vindt dat wij hier met elkaar samenwonen en zij evenveel rechten hebben als ik…
En tot slot liggen ze ook weleens op mijn buro en maken er een zooitje van. Papieren door elkaar, soms trappen ze ze van het buro af (minder leuk!) en maken een lekker slaapplaatsje voor zichzelf. Een prachtig gezicht als al mijn witjes er liggen. Zie hier van links naar rechts: Xanadu, Lovely, Yinta en Beau!
Gezelligheid, knuffeligheid, speelsheid en dat tegen de kerst! De boom heb ik nog niet durven opzetten; ik weet niet of ik dan nog één moment daar veilig weg kan gaan… Twijfel, twijfel…!
Jullie lezen het nog wel. Tot logs!